Интересные ссылки

Алень

на тэрыторыi Беларусi ўшаноўваўся ў бронзавым веку, пра што сведчыць знаходка рагавой фiгуркi гэтай жывёлы на паселiшчы Асавец II у Бешанковiцкiм рне. Ад нак раскопкi каля Балтыйскага ўзбя рэжжа Лiтвы, на паселiшчах Швян тойi, паказваюць, што знойдзеныя там жэзлы з галоўкамi ласей i ма ленькiя ласiныя галоўкi з бурштыну датуюцца неалiтам. На думку Р. Ры мантэне, лось у кульце паляўнiчых займаў асноўнае месца i лiчыўся га лоўным сярод усiх звяроў. На срэбра ных акоўках упрыгожання VVI стст. з магiльнiка Плiнкайгалiс з цэнтраль най Лiтвы, на думку Л. Вайткунске не, над зямлёй паказана неба з за пасамi вады, а па небасхiле iмчацца ласi, каб на сваiх рагах хутчэй пры несцi нябесную вiльгаць, у чаканнi якой людзi выконваюць рытуальны танец. У паўночнай частцы Беларус кага Панямоння ў жалезным веку i раннiм Сярэднявеччы алень быў асноўным абектам палявання, а паз ней выява «аленя святога Губерта» (з крыжам пасярод рагоў) стала гербам Гораднi. Згодна з апiсаннем Сусветнага дрэ ва (ясеня Iгдрасiль) у скандынаўскай мiфалогii, на сярэднiм роўнi чатыры аленi скубуць лiсце гэтага дрэва, алень Эйктурмiр i каза Хейдрун ядуць яго лiсце, стоячы на даху Вальгалы (ня беснага жытла эйнхерыяў палеглых у баi воiнаў). Грунтуючыся ў пэўнай меры на тым, што на Рускай Поўначы ахвя рапрынашэннi аленяў цi ласёў (а па сля замест iх быкоў) рабiлiся на дзень св. Пятра i Паўла (29 чэрвеня ст. ст.), Iллёў дзень (20 лiпеня ст. ст.), Успенне (15 жнiўня ст. ст.) i Прачы стую (8 верасня ст. ст.), Б. Рыбакоў лiчыць, што дзве нябесныя аленiхi гэта два пакаленнi мiфiчных мацi парадзіх.