Интересные ссылки

Дваравы

персанаж беларускай на роднай дэманалогіі, сядзібны дух апякун двара, падворка, блізкі да Дамавіка. Згадваецца Д. пераважна ў замовах. Названы Д. паводле харак тэрнага месца свайго жыхарства двор і надворныя пабудовы. Апошняе збліжае яго таксама з Хлеўнікам. Можа мець жонку («дваравіца») і дзе так. «Свой» Д. апякуецца хатняй жы вёлай, асабліва ўлюбёнай масці, і ва рагуе з «чужымі» Д., ахоўвае жывёлу ад іх, а таксама ад чужога «паляво га», «падмежніка», «кацярэжніка», «грыбоўніка». Гаспадары імкнуліся задобрыць свайго Д., частуючы яго і звяртаючыся са словамі: «Цар ха зяюшка дваравой! Царыца хазяюшка дваравіца! I дарую я цябе і хлебам, і соллю, і нізкім паклонам, а што сам ем, пю, цем цябе дару. А ты, хазяюш кабацюшка і хазяюшкаматушка, мяне берагі і скацінку блюдзі!». У не каторых мясцовасцях (на Смаленш чыне) Д. мог удзень быць падобным да змея (параўн. Хут) з галавой пеў ня, а ўначы да гаспадароў сядзібы.