Поўдзень

Час асаблівай актывіза цыі сонца, пасля якога яно пачынае свой ход да небакраю, ва ўяўленнях бе ларусаў iдзе да сну або нават на той свет. Менавіта адразу пасля П. з хаты выносiлi нябожчыка, які разам з Сон цам пачынаў свой шлях у замагілле. Сакральная вылучанасць П. забяс печыла прымеркаванасць да гэтага часу многіх магічных захадаў. Да прыкладу, апоўднi пад Новы год гас падар абвязваў дрэвы нявымалачанай саломай, каб яны далі столькі ж пла доў, колькі ў каласах зерня. У П., калі сонца ў зенiце («пад просту»), асаблі ва небяспечным лічылася бываць у полі, найперш у перыяд красавання жыта. У беларусаў у П. пасля Духа калыхаліся на голлях русалкі. У Пет рыкаўскім рне зафіксаваныя адмет ныя рэгіянальныя назвы Вадзяніка «поўдзень» і «палудзённiк», несумне на, звязаныя з уяўленнямi пра П. як час актыўнасці нячыстай сілы. Ве- рылi, што ў П. гэты дух грэецца на Сонцы або купаецца ў вадзе ля бера га, таму мацi не пускалі сваіх дзяцей у гэты час на раку. У паверях Тураў шчыны ў П. зяўлялася няпэўная дэманiчная існасць: «А тое што ў поў дзень пужае. Вускачыло, такія пара коней сівых, погуляло, да под облакі». Верылі, што толькі ў П. збываюцца мацярынскія праклёны. Актывізавалі ў П. сваю дзейнасць i чараўнiцы. Апоўдні жанчына голая, проставалосая прыгібала да зямлі сем каласоў са словамі: «Кручу, кручу наў пакі, каб не было ні хлеба, ні мукі». У сістэме года П. адпавядае Купалле.