Даліна

Даліна

Жыў сабе вельмі багаты чалавек, але такі ўпарты, што хоць ты яму здымі галаву, а ён усё стаіць на сваім. Яшчэ з маленства прывык ён за кожным словам гаварыць: «даліна яго вазьмі». Пакуль ён быў яшчэ падлеткам, то гэта яму даравалі і людзі, і Багі. А як вырас ды стаў гаспадаром, то людзі пачалі яму казаць, што гэта нядобра, што ад гэтага можа быць шкода. А ён і слухаць не хоча.

Пачаў ён сам правіць гаспадаркай. Перш-наперш пачаў запрагаць каня, але, ведама, не ўмеючы, круціць каня то цераз адну, то цераз другую аглоблю, а ніяк не можа яго як трэба ў аглоблі завесці.

—  Тпру, даліна цябе вазьмі! — крыкнуў ён на каня.

А той брык, ды і ногі выпруціў. Мабыць, трапілася такая ліхая часіна.

Няма чаго рабіць, запрог ён другога каня ды на ім і выцягнуў дохлага на даліну за выган. Назаўтра штось позна пастух не займаў кароў, дык адна з іх, самая лепшая, пераскочыла цераз плот у агарод. Убачыў гэта ён і крычыць:

—  Даліна цябе вазьмі, ваўкарэзіна! Ты гэта куды ⁷ залезла?

Выгнаў ён тую карову і прагнаў на пашу. Толькі вось як сталі палуднаваць, бяжыць пастушок ды і кажа, што тую карову расперла, бы гору. Кінуўся ён туды, аж тым часам з каровы і духі выйшлі. «3 чаго б гэта?» — пытае ён людзей. А тыя кажуць: «Можа карова плюшны наелася, а можа і з таго, што ты кажаш за кожным словам: «даліна вазьмі», вось яна і бярэ». Не хоча ён таго і слухаць, а ўсё не кідае свае пракляцце. Зусім заняпала гасцадарка, бо звяліся каровы, прапалі коні, падохлі свінні, а ён яшчэ рызыкуе ды кажа:

—  Ну, што гэта за жытка, даліна яе вазьмі. Толькі ён тое прамовіў, як сарвалася паліца, ды

цюк яго рубам па галаве. Ён і памёр на месцы. Пахавалі яго людзі і пачалі з тых часоў яшчэ больш сцерагчыся праклёнаў далінаю, бо яна вельмі паслухмяная: чуць толькі скажаш, як яна тут цябе ўжо і цягне.